„Z Hansa Bauera (po niewielkich skrótach)
Użyto do tego akwarium, które podzielono szklaną przegrodą na dwie nierówne części. Do większej wpuszczono okonia (jedna z bardziej krwiożerczych ryb), do mniejszej — gubika. Pierwszą reakcją okonia był — zgodnie z przewidywaniem — dziki atak na rybkę stanowiącą jego tradycyjną zdobycz. Szklana przegroda ostudziła go jednak, na chwilę osłupiał... po czym znów rzucił się naprzód. Raz po raz próbował strzaskać przegrodę, wściekle przy tym obserwując ruchy gubika wzdłuż szyby... Ale już w drugim dniu reakcje jego uległy widocznej zmianie. Ataki straciły poprzednią zajadłość. Czasem wydawało się, że powstrzymuje go od nich pamięć wczorajszych doświadczeń. Jak gdyby namyślając się, podpływał do przegrody, następnie odwracał się i oddalał. W kolejnych dniach wynik tresury zarysowywał się coraz wyraźniej — pomijając chwilowe nawroty.
W czternastym dniu ustały po raz pierwszy ataki na przegrodę. Zmianie uległy również reakcje gubika. W pierwszym dniu na widok okonia był przerażony i starał się ukryć. Ale z biegiem czasu zaczął się zachowywać zupełnie normalnie. Widocznie lęk minął.
W dwudziestym trzecim dniu obserwacji usunięto przegrodę. Nastąpiła krytyczna chwila,“(7)