„wewnątrz wielokomórkowego organizmu. Wszystkie organizmy żywe — łącznie z organizmem człowieka — funkcjonują w stanach dalekich od równowagi termodynamicznej w stosunku do swego otoczenia. Jest to fakt tak oczywisty, że nikt nie dodaje informacji o otoczeniu. Śmierć organizmu, rozkład jego struktury określa się jako osiągnięcie równowagi termodynamicznej, znowu bez dodawania oczywistego z otoczeniem! Wyrównanie temperatury, zaprzestanie czynnej wymiany materii i energii jest tu oczywiste. Dzieje się tak również, gdy martwicy (śmierci) ulegnie część tkanek lub narządów. Takie części organizmu są potencjalnie — a po usunięciu z organizmu (tj. po opuszczeniu warunków jego środowiska wewnętrznego o stałej wilgotności, temperaturze itp.), faktycznie — w stanie równowagi termodynamicznej z jego otoczeniem. W stosunku do reszty organizmu są oczywiście daleko od jego wewnętrznej równowagi dynamicznej (stanu stacjonarnego — steady state), określonej mianem równowagi fizjologicznej, stanem zdrowia. W zdrowym organizmie jego mikroukłady (struktury subkomórkowe, komórki, tkanki) pozostają ze sobą w stanie równowagi, współdziałają dzięki pracy zewnętrznej otaczających je mikroukładów i same wykonują pracę zewnętrzną. Właśnie dzięki temu organizm jako całość może funkcjonować i jako makroukład wykonuje pracę zewnętrzną, konieczną dla jego istnienia i przedłużenia gatunku homo sapiens.“(4)