„— Nie przyszedłem tu, aby rozmawiać o pogodzie, proszę pana — rzekła, udając głos mężczyzny.
Znów zmieniła miejsce. Wciąż tuląc się w szlafroku, zadrżała.
— Jestem człowiekiem, z którym należy się liczyć — wyrzekła swym pierwszym głosem. — Słyszałem o panu... Mieszkaliśmy nawet razem w hotelu, hm... u Schomberga, zdaje się... Co panu jest, panie... panie Ma pan mdłości... To niech pan usiądzie... Widać od razu, że należymy do tej samej sfery — dodała teatralnym ironicznym szeptem. — Coś chyba musiało pana wyrzucić poza nawias... nawias społeczeństwa, tak się domyślam... A może to pańskie przekonania czy upodobania... Proszę się nie ruszać! — zakrzyknęła nagle rozkazująco. — Jestem raczej delikatny i unikam dzikości... zarówno jak i pan, przypuszczam...
Czarne postacie Nadhorodeckiego i Tecia, na których
Leon spojrzał z ukosa, tkwiły niczym dwa znaki zapytania. Najwidoczniej nic a nic z tego nie rozumieli. Lekarz jednak złożył dłonie, jakby zamierzał zaklaskać. $ Dla Leona natomiast prawie wszystko było jasne. Domyśliła się, o co chodzi... no i dlatego tu przybiegła! pomyślał. Naraz przypomniał sobie, że we Lwowie (wiedział
0 tym z gazet) wystawiona była nie tak dawno sceniczna przeróbka Zwycięstwa. Może Barbra była lwowianką Dialog bowiem, który teraz odtwarzała, był dialogiem między panem Jonesem a Heystem, kiedy to ten, nakazawszy uprzednio Lenie uciec do lasu, przyszedł do domku zarosłego trawą, a zajmowanego przez nienawistnika kobiet i szulera... Odtworzyła dokładnie tę samą scenę, o której jej Leon wspominał, gdy odchodził z panem Teciem, by obejrzeć, jak życie wygląda z dachu „Sportowej".“(3)