„— A to po co — zapytał Karol.
— Żeby było więcej obrońców.
— Niech pan nie kręci! — zagrzmiał Carty. — Po prostu nie ma pan zaufania do mego przyjaciela. Ot, w czym rzecz! Ale ja się nie zgadzam. W środku jest ciasno jak w beczce śledzi, a wpakowanie tam jeszcze jednej osoby odbierze nam swobodę ruchów. Wprost przeciwnie, ja przesiądę się na dach. Kto uważa, że celnie strzela, proszę za mną.
Rozejrzał się dokoła, ale jakoś nikt się nie zgłosił.
— Ja idę na dach! — krzyknęła pasażerka.
— To zbyt niebezpieczne — sprzeciwił się chudy. — Czy pani wie, na co się naraża A poza tym... trzeba umieć celnie strzelać.
— Czy ja celnie strzelam! Poczekajcie, coś wam pokażę. Kto ma półdolarówkę do stracenia
Podbiegło kilku chętnych.
— Skoro aż tylu amatorów, proszę rzucić w górę dwie monety. Jak dam znak.
Wolno zdjęła z ramienia broń i oparła jej kolbę na kolanie.
— Jak doliczę do trzech, rzucajcie. Wysoko w górę. Uwaga raz, dwa, trzy!
Srebrne blaszki śmignęły ku niebu i zamigotały w blasku słońca. Wszyscy zadarli głowy. Kobieta, nie odrywając kolby od kolana, dwukrotnie pociągnęła za cyngiel. Odgłos obu strzałów zlał się w jeden przeciągły huk powtórzony echem. Krążki zawirowały i spadły. Wszyscy rzucili się ku nim. Tylko Karol ani drgnął, a nawet przytrzymał Cartyego.“(9)